Lepanto poem Aristidis Tsaousis

Έπαχτε δροσοϊσκιωτε της γεννησής μου πόλη.	Ο Τάκης Κούμπιος κάποτε, ο Δήμαρχος τ’«αλάνι
Στο γρίμποβο και στην ψανή στου Νόβα το περβόλι.	Απόμαχος, και έπινε καφέ μεσ’το λιμάνι,
Κυλούνε γάργαρα νερά αμπλάτα αναβλύζουν.	Ερέμβαζε την θάλλασσα απ’ την μικρή πλατεία,
Πλατάνια τρέφουν απλωτά και πράσινα ποτίζουν.	Φίνο κουστούμι-παπιγιόν, και έλεγε αστεία.

Κάθε σου λόφος πευκωτός κάθε σου τέκνο δρόμος.	Ηρθε γυναίκα και του λέει: Οί πέτρες πα στο κάστρο,
Η κάθε μέρα στεναγμός κι’αγιάτρευτος ο πόνος.	Επέσαν κύριε Δήμαρχε. Και πήγενε και φκιάστο.
Κάθε πλατεία πλάτανος, κάθε πλατάνι βρύση.	Τιλές κυρά μου λέει αυτός. Τα έργα τα μεγάλα ,
Κάθε πλατάνι θύμηση, κι’η δίψα δεν θα σβύσει.	Δεν τα μπορούμε πια εμείς. Εδω «μας πέσαν άλλα»!

Στο γρίμποβο, και πιο ψηλά, μεσ’τής καλής τον κήπο,	Του Νόβα του Αθάνα-τα ποιήματα γραμμένα,
Τότε σαν ήμασταν παιδιά, ψυχές με δίχως γρύπο,	Μας γαργαλάνε τα μυαλά γαργάλισαν και μένα.
«όπου γυαλίζει να πατάς», μούλεγ’ο Κίμων, πούσαι,	Τούπ’ ο παππούς μου μια φορά, που κόμμα είχ’αλάξει,
Σαν έβλεπε και τίναζα τις λάσπες και γελούσε.	«καβάλα πισωκάπουλα μπήκες σε ξέν’αμάξι».

Πάνω στο κάστρο το ορθό στην τάπια του τσαούση,	Αποκριάς ξεφάντωμα, τ’Αη’ Δημητρού παζάρι,
Στο καλντερίμη το στρωτό κι’υγρό απο το πούσι,	Χτυπά νταούλι γύφτικο, χασάπικο χαντζάρι.
Στάσου διαβάτη στησ’αύτί, στο διάβα των αιώνων,	Ζώα, μουλάρια κι’άλογα στον πάσαλο δεμένα,
Θ’ακούσης γέλια και κραυγές και δάκρυα των αγώνων.	Αρνιά και γουρουνόπουλα στη σούβλα περασμένα.

Των Δωριέων, των Λοκρών, Φιλλίππου Μακεδόνων.	Τι πείρες βρέ «γαϊδούρ» εκεί, και τόχεις τυλιγμένο.
Ορδών Ρωμαίων κι’Ενετών, Βυζαντινών αρχόντων.	Ρωτά ο γεροκούκουνας. Ψητό είναι για βρασμένο;
Ισως να δείς και όραμα πολεμιστή ατάκτου.	Εξήντα φράγκα το κιλό να φάμ’εγώ κι’οί φίλοι.
Πορφύρα του Απόκαυκου Δεσπότη της Ναυπάκτου.	Γιατί του λέει δεν έπαιρνες μια μπάλα απο τριφύλλι.

Του Πάππα πρέσβεις δυτικοί, να φθάνουν με γαλέρα.	Μην τα ξεχάστε όλ’αύτά, γιατ' είμαστε διαβάτες.
Σουλιώτες κι’αλλ’αρματωλοί και φουστανέλλα λέρα.	Περαστικοί κι’απρόσκλητοι στού Έπαχτου τις στράτες.
Πειρατικό Σαρακηνών μέσα στον κόλπο μπρίκι,	Του Μακρυγιάννη τα γραπτά του Γιάννη Βλαχογιάννη,
Οθωμανού κοντόκωλον αρματωσιά σαρίκι.	Τον Ήρωα τον Παξινό τον Γιώργο Ανεμογιάννη.

Έτούτα τα φαντάσματα πούρχονται με τα γέρα,	Πάνω στην τάπια την ψηλή τρανό χορό αρχήστε.
Τα ξόρκια της Ναούμενας θα τα σκορπίσουν πέρα.	Πιείτε κρασί της αντρειάς κι’αρνιά-κριάρια ψήστε.
Στης γής τα πέρατα που ζουν του Έπαχτου τα νιάτα.	Γρεμίστε τα μεσότειχα, τους Ανδριάντες στήστε.
Και έξυπνα και ζωηρά και ντόπια και φευγάτα.	Κι’όλες τις πύλες διάπλατα ορθάνοικτες αφήστε.
	Και χίλια κάστρ’απόρθητα στο μέλλον θα κρατήστε.

	*Αριστείδης Τσαούσης* 12 -12 -1999